שֶׁאוּלַי הִצַּלְתְּ וֶרֶד

אם חלמת שעברת את גן העדן עם ורד ביד | ובבוקר את קמה ועדיין מחזיקה ורד ביד | אם את קמה, אם את קמה | בידך ההוכחה שעברת את גן העדן | או שאולי הצלת ורד. (ג׳ואאו דלגדו)

בתערוכה הנוכחית עבודות של שש אמניות המגיבות לאירועי השנים האחרונות בפיסול, צילום, אמנות קול ו-וידאו. המכנה המשותף לכל העבודות הוא חמלה, רצון לקשר, להחזיק את האחר, אמונה ואמפתיה.

בחדר השמאלי תצלומים של חן כהן: מחוות של טיפול, הגוף המטפל והמחזיק, היחיד והקולקטיבי, כשהמטופל נעדר. ביטוי לפוטנציאל של היותנו במצב של נתינה לאחר.

בחדר שאחריו פסל דק ועדין של נעה ארד יאירי: ראש מתפצל, מחווה של הסתרת המבט. הראש ׳מתפסל׳ ומתפצל לשאלות על אכזריות, מביט עלינו למולה, מביט עלינו בתוכה. הדמות מכסה את עיניה כדי שלא לראות וגם כתנועה המבטאת ניסיון להבין.

ממול – שמלת אפר של ילדה. פסל בד ואפר שיצרה חנאן אבו-חוסיין. ילדים וילדות. מלחמה. והצורך להתאבל על כל אחד ואחת מהן.

בחדר אחר ארכיון הנשמה של מיטל קובו: אתנוגרפיה של נשימות וקולות בתוך גנזך אינטרנטי של הזמן מאז 7.10.2023. קולות המרחב המיידי, הגיאוגרפי והמנטלי מסביב למעמותה ובית הנסן, בירושלים, בישראל, והביטוי המיידי של הקשר בין המודע ללא-מודע.

בחדר האחרון תקווה לאפשרות אחרת: קשר בין השוטרת אז-אולי בירושלים לבין לולו ורִוַאא, היושבות בעזה. קול השופר שנשלח לעברן. הקול של רִוַאא שנשלח לעברנו . פשוט – להקשיב לרגע.

מרכז לאמנות ומחקר מעמותה | מנהלת אמנותית: לאה מאואס | מנהלת פרויקטים: אור מאי | אחראי חלל ועוזר הפקה: אור אלוני | הקמה: איתמר מבורך | תאורה: איתן חביב | עריכת לשון: רונית רוזנטל | תרגום לערבית: אנוואר בן באדיס | עריכה באנגלית: ג׳ודית אפלטון | עיצוב גרפי: מאיה שלייפר

התערוכה נוצרה בתמיכת מנהל התרבות ועיריית ירושלים.

مركز معموتا للفنون والأبحاث
8.1.2026 – 6.3.2025

ربما أنك أنقذت وردة

حنان أبو حسين، حِن كوهين،
ريواء والشرطية أز أولاي، نوعا أراد يَئيري، ميتال كوبو،
القَيِّمَة: سالا مانكا

إن حلمتِ أنكِ عبرتِ الجنة ووردة في يدكِ | وفي الصباح تنهضين وما زلتِ تمسكين بوردة في يدكِ | إن تنهضين، إن تنهضين | ففي يدكِ الدليل أنكِ عبرتِ الجنة | أو لعلّكِ أنقذتِ وردة. (جواو ديلغادو)

يضم المعرض الحالي أعمال ست فنانات يعبّرن عن أحداث السنوات الأخيرة من خلال النحت والتصوير الفوتوغرافي والفن الصوتي والفيديو.
إن القاسم المشترك بين جميع الأعمال هو التعاطف، والرغبة في التواصل، واحتضان الآخر، والإيمان، والتفهم.

في الغرفة اليسرى صور لِحِن كوهين: لفتات رعاية، الجسد الراعي والحاضن، الفردي والجماعي، حين يكون المُعالَج غائبًا. تعبير عن إمكانيتنا في أن نكون في حالة عطاء للآخر.

في الغرفة التالية تمثال رقيق ودقيق لنوعا أراد يئيري: رأس متشعّب، إيماءة لإخفاء النظرة. الرأس «يتشكّل نحتياً» ويتشعّب إلى أسئلة عن القسوة، ينظر إلينا في مواجهتها، وينظر إلينا من داخلها. تُغطي الشخصية عينيها كي لا ترى، وكذلك كحركة تُعبّر عن محاولة الفهم.

قبالة ذلك – فستان رماد لطفلة. تمثال من قماش ورماد أبدعته حنان أبو حسين. أطفال وطفلات. حرب. والحاجة إلى الحداد على كل واحد وواحدة منهم.

في غرفة أخرى «أرشيف الروح» لميتال كوبو: إثنوغرافيا للأنفاس والأصوات داخل كتالوج صوتي للفترة الزمنية منذ 7.10.2023. أصوات الحيّز القريب، الجغرافي والذهني، حول معمّوتا وبيت هانسن، في القدس، إسرائيل، والتعبير الفوري عن الصلة بين الوعي واللا-اللا-الوعي.

في الغرفة الأخيرة أمل بإمكانية أخرى: رابط بين الشرطية أز أولاي في القدس وبين لولو وريواء الجالستين في غزة. صوت البوق الذي أُرسل إليهما. صوت ريواء الذي أُرسل إلينا. ببساطة – أن نصغي للحظة.

مركز معموتا للنون والأبحاث | المديرة الفنية: ليئا ماوْس | مديرة المشاريع: أور ماي | مسؤول الفضاء الفني ومساعد الإنتاج: أور ألوني | إنشاء: إيتَمار مبوراخ | إضاءة: إيتان حَبيب | التحرير اللغوي: رونيت روزنتال | الترجمة للعربية: أنور بن باديس |التحرير اللغوي ي الإنجليزية: جوديت أفلاطون| تصميم جرافيك: مايا فلايشر